Η εκτίμηση της συστολικής λειτουργίας της αριστερής κοιλίας και ιδιαίτερα ο προσδιορισμος του αριθμού των  ακινητικών και υποκινητικών τμημάτων αποτελεί σημαντικό δείκτη τόσο για τη σοβαρότητα όσο και για την πρόγνωση της στεφανιαίας νόσου. Τα σύγχρονα μηχανήματα υπερηχοκαρδιογραφίας με την υψηλή διακριτική τους ικανότητα παρέχουν τη δυνατότητα ανίχνευσης της τμηματικής κινητικότητας και των αλλαγών στη λειτουργία της αριστερής κοιλίας τόσο σε οξείες καταστάσεις όπως πχ σε οξύ θωρακικό πόνο όσο και στη χρόνια στεφανιαία νόσο. Eπίσης η ανίχνευση της ύπαρξης ισχαιμίας ή βιωσιμότητας του μυοκαρδίου αποτελούν σημαντικές κλινικές και προγνωστικές πληροφορίες και η χρήση της δυναμικής υπερηχοκαρδιογραφίας έχει βοηθήσει πάρα πολύ στην επίτευξη αυτού του στόχου.

Τι ειναι η Υπερηχοκαρδιογραφία φόρτισης(stress echo);

Η υπερηχοκαρδιογραφία φόρτισης είναι μία μέθοδος που στηρίζεται στο γεγονός ότι η πρόκληση ισχαιμίας δημιουργεί διαταραχές της τμηματικής συσπαστικότητας του μυοκαρδίου που ανιχνεύονται με το υπερηχοκαρδιογράφημα. Οι διαταραχές της συσπαστικότητας του μυοκαρδίου προηγούνται των ηλεκτροκαρδιογραφικών μεταβολών (π.χ. της κατάσπασης ή της ανάσπασης του τμήματος ST).

Η υπερηχοκαρδιογραφία φόρτισης, δηλαδή η πρόκληση ισχαιμίας και η διάγνωσή της με το υπερηχοκαρδιογράφημα, μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους όπως:

1. Άσκηση σε κυλιόμενο τάπητα, με λήψη υπερηχοκαρδιογραφήματος πριν και αμέσως μετά την κόπωση.
2. Άσκηση σε εργομετρικό ποδήλατο με ταυτόχρονη λήψη υπερηχοκαρδιογραφήματος.
3. Χορήγηση φαρμακευτικών ουσιών  με ταυτόχρονη λήψη υπερηχοκαρδιογραφήματος.

H χρησιμοποίηση των φαρμακευτικών παραγόντων που προκαλούν τεχνική κόπωση στην καρδιά (δοβουταμίνη), η χρήση αγγειοδιασταλτικών ουσιών (όπως αδενοσινη, δυπιρυδαμόλη) γίνεται σε ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών που δεν μπορούν για διάφορους λόγους να αντεπεξέλθουν στη φυσική άσκηση.

Η μέθοδος χρησιμοποιείται κυρίως για την ανάδειξη ισχαιμίας σε ασθενείς με υποψία στεφανιαίας νόσου, όπως και βιωσιμότητας του μυοκαρδίου σε ασθενείς με γνωστή στεφανιαία νόσο. Το πλεονέκτημα της μεθόδου είναι ότι έχει υψηλή διαγνωστική και προγνωστική ικανότητα και σε αντίθεση με το σπισθηρογράφημα του μυοκαρδίου  δεν έχει καθόλου ακτινοβολία.

Η Δυναμική Υπερηχοκαρδιογραφία αντίθεσης

Σε αρκετούς ασθενείς η διακριτική ικανότητα όλων των τοιχωμάτων της αριστερής κοιλίας και κυρίως των πλαγίων,πρόσθιων και κορυφαίων τμημάτων παραμένει ένα πρόβλημα κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας. Σήμερα μετά από πολλά χρόνια ερευνών και μελέτης η ανακάλυψη νέων τεχνικών όπως των αρμονικών συχνοτήτων και η χρήση σκιαγραφικών ουσιών έχουν προσφέρει βελτιωμένη απεικόνιση των ενδοκαρδιακών ορίων της αριστερής κοιλίας (LVO) και ο μη επεμβατικός προσδιορισμός της αιμάτωσης του μυοκαρδίου με την χρήση ενδοφλέβιων παραγόντων αντίθεσης έχει γίνει μια κλινική πραγματικότητα. Η χρήση της δυναμικής υπερηχοκαρδιογραφιας αντίθεσης με τη χρησιμοποίηση παραγόντων αντίθεσης αποτελεί μία πολύ καλή λύση του παραπάνω προβλήματος.

Η υπερηχοκαρδιογραφία αντίθεσης γίνεται με έγχυση στην κυκλοφορία μικροφυσαλίδων που ανακλούν τους υπερήχους διαφορετικά από τα καρδιαγγειακά ανατομικά μόρια.

Οι ενδείξεις για τη χρήση της Δυναμική Υπερηχοκαρδιογραφία αντίθεσης είναι όταν δύο ή περισσότερα διαδοχικά τμήματα του ενδοκαρδίου της αριστερής κοιλίας δεν είναι καλά ορατά, προκειμένου να γίνει η διαγνωστική αξιολόγηση της τμηματικής κίνησης κατά τη διάρκεια της ηρεμίας και της ασκησης

Μία από τις επιπτώσεις των βλαβών στα αγγεία είναι και η στυτική δυσλειτουργία οργανικής αιτιολογίας.

Ως στυτική δυσλειτουργία (erectile dysfunction, ED ) ορίζεται η συχνή ή μόνιμη αδυναμία επίτευξης και διατήρησης στύσης επαρκούς για ικανοποιητική σεξουαλική επαφή. Πρόκειται για τη συχνότερη διαταραχή της σεξουαλικής ζωής και ο επιπολασμός της αυξάνει με τη πρόοδο της ηλικίας.

Το 1994 δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα της πρώτης μεγάλης επιδημιολογικής έρευνας της στυτικής δυσλειτουργίας, της MMAS (Massachusetts Male Aging Study). Σύμφωνα με αυτή το 52% των ανδρών ηλικίας 40-70 ετών παρουσίαζε κάποιου βαθμού στυτική δυσλειτουργία. Επιπλέον για πρώτη φορά έγινε συσχέτιση της διαταραχής του στυτικού μηχανισμού με άλλες παθήσεις όπως η υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, η στεφανιαία νόσος, οι υπερλιπιδαιμίες, αλλά και με καθημερινές συνήθειες όπως το κάπνισμα, η λήψη φαρμάκων, η φυσική άσκηση, τα συνοδά νοσήματα και τις χειρουργικές επεμβάσεις της ελάσσονος πυέλου. Τις τελευταίες δεκαετίες φάνηκε ότι ενώ τα ψυχικά αίτια είναι συνήθη σε νεαρά άτομα με περιστασιακή στυτική δυσλειτουργία, σε μεγαλύτερα άτομα πρωτεύοντα ρόλο κατέχουν οργανικές διαταραχές, με συχνότερες την αθηρωμάτωση και τη δυσλειτουργία του ενδοθηλίου.

Η στυτική δυσλειτουργία είναι μία συχνή πάθηση κυρίως σε άνδρες ηλικίας μεγαλύτερης από 40 ετών, όπου υπάρχει σε διαφορετικό βαθμό βαρύτητας. Η συχνότητα της αυξάνεται με την ηλικία και μαζί με τη στεφανιαία νόσο μοιράζονται τους ίδιους παράγοντες κινδύνου όπως την υπερλιπιδαιμία ,την αρτηριακή υπέρταση, την αντίσταση στην ινσουλίνη και το σακχαρώδη διαβήτη, το κάπνισμα ,την παχυσαρκία, το μεταβολικό σύνδρομο, την καθιστική ζωή και την κατάθλιψη. Λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, οι ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία αναμένεται να έχουν διπλασιασθεί έως το 2025.

Οι παθήσεις του καρδιαγγειακού συστήματος και η στυτική δυσλειτουργία έχουν κοινό παθοφυσιολογικό υπόστρωμα τόσο στην αιτιολογία όσο και στην εξελιξή τους. Eνας μεγάλος αριθμός μελετών έχει δείξει ότι η στυτική δυσλειτουργία είναι πιο συχνή στους άνδρες με εγκατεστημένη καρδιοαγγειακή νόσο, συνυπάρχει με σιωπηλή στεφανιαία νόσο και είναι ένας ανεξάρτητος παράγοντας για μελλοντικά καρδιαγγειακά συμβάματα τόσο σε άνδρες με εγκατεστημένη νόσο όσο και σε άνδρες με μη γνωστή καρδιοαγγειακή νόσο.

Σε μία άλλη ομάδα ασθενών η στυτική δυσλειτουργία προηγείται της Στεφανιαίας Νόσου και του Αγγειακού Εγκεφαλικού Επεισοδίου και της περιφερικής αρτηριοπάθειας για μία σημαντική χρονική περίοδο που κυμαίνεται από δύο έως πέντε χρόνια ( μέσο όρο περίπου τα τρία χρόνια)

Η στύση του πέους είναι κατά ένα μεγάλο μέρος μία αγγειακής φύσεως διαδικασία και το ενδοθήλιο των πεικών αγγείων όσο και οι λείες μυικές ίνες είναι πολύ ευαίσθητες σε δομικές και λειτουργικές μεταβολές. Πρόσφατα δεδομένα υποστηρίζουν ένα συνδυασμό αλληλεπίδρασης μεταξύ δυσλειτουργίας του ενδοθηλίου, υποκιλινικής φλεγμονής και ανεπάρκειας ανδρογόνων . Η σχέση εξάρτησης μεταξύ της στυτικής δυσλειτουργίας και της στεφανιαίας νόσου σε κλινικό επίπεδο υποστηρίζεται από τη θεωρία του μηχανισμού του μεγέθους των αρτηριών που υποθετικά εξηγεί γιατί η στυτική δυσλειτουργία προηγείται της Στεφανιαίας νόσου. Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση για ένα δεδομένο αθηρωματικό φορτίο οι μικρότερες αρτηρίες του πέους αποφράσσονται σε μεγαλύτερο βαθμό και νωρίτερα σε σχέση με τις μεγαλύτερου μεγέθους στεφανιαίες αρτηρίες. Κατά αυτόν τον τρόπο η στυτική δυσλειτουργία προηγείται χρονικά της εμφάνισης στεφανιαίας νόσου αρχικά και στη συνέχεια των αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων και της περιφερικής αγγειοπάθειας ( μεγαλύτερο μέγεθος αγγείων).

Λόγω της μεγάλης συσχέτισης της στυτικής δυσλειτουργίας με τη στεφανιαία νόσο άτομα που πάσχουν από στυτική δυσλειτουργία πρέπει να συμβουλεύονται ιατρούς της ειδικότητας του ουρολόγου και καρδιολόγου και να υπάρχει μία συνεργασία μεταξύ των δυο αυτών ειδικοτήτων ώστε να αποφευχθούν συμβαματα όπως είναι το έμφραγμα, η καρδιακή ανακοπή και άλλα μείζονα καρδιαγγειακά επεισόδια.

—————————————————

Επίσης η άσκηση βοηθά να μειωθεί η Αρτηριακή πίεση

Αυξάνει την καλή χοληστερίνη (HDL)

Βοηθά στην απώλεια βάρους που αυξάνει ακόμη περισσότερο την HDL χοληστερόλη

Βοηθά στη ρύθμιση του Σακχάρου

Βοηθά στην ανάπτυξη παράπλευρης κυκλοφορίας κυρίως στα άτομα που πάσχουν από αγγειοπάθεια των κάτω άκρων.

Έχει αντιαρρυθμική δράση

Έχει αντιθρομβωτική δράση

Βελτιώνει την φυσική και την ψυχική κατάσταση του οργανισμού

Τελος η άσκηση προάγει τη μακροζωία, καθυστερεί της έναρξη της άνοιας , μειώνει τον κίνδυνο ορισμένων κακοηθειών, ενώ δρα και ως αντικαταθλιπτικό. Τα οφέλη αυτά έχουν δειχθεί σε μελέτες με ήπια- το πολύ μέτρια- άσκηση. Οι αθλητές ασκούνται σε επίπεδα πολύ μεγαλύτερα των συνιστώμενων και πλησιάζουν – αν όχι ξεπερνούν πολλές φορές – τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Η φυσιολογική προσαρμογή της καρδιάς στις αυξημένες απαιτήσεις της άσκησης περιλαμβάνει γενικά αύξηση των διαστάσεων και της μάζας της κατά 10-20%. Η χρόνια ενασχόληση με τον αθλητισμό επιφέρει ορισμένες μεταβολές στην καρδιά που περιγράφονται ως ‘αθλητική καρδιά’. Οι μεταβολές αυτές περιλαμβάνουν ελάττωση της καρδιακής συχνότητας, υπερτροφία (πάχυνση) των τοιχωμάτων της αριστερής κοιλίας ή και διάταση της. Με τη διακοπή του αθλητισμού οι προσαρμοστικές μεταβολές της καρδιάς υποχωρούν, όχι όμως σε όλους. Μερικές φορές μπορεί να εγερθεί το ερώτημα αν τα ευρήματα οφείλονται σε αθλητική καρδιά ή σε ένα είδος μυοκαρδιοπαθειας που ονομάζεται υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια.

Κάποιες αρρυθμίες – αθώες ή και επικίνδυνες – μπορεί να εκλυθούν κατά τη διάρκεια της έντονης σωματικής καταπόνησης. Η χρήση , τέλος, από τους αθλητές διαφόρων “απαγορευμένων” και μη ουσιών για αύξηση μυικού όγκου και αντοχής μπορεί να επιφέρει σοβαρές – ακόμη και μη αναστρέψιμες – βλάβες στο μυοκάρδιο.

Το αρχαίο ρητό ” παν μέτρον άριστον” λοιπόν ισχύει και για την άσκηση.

Ο ιδανικός χρόνος άσκησης είναι 30-45′ αεροβικής άσκησης (γρήγορο περπάτημα – τρέξιμο – κολύμπι) 5-7 φορές την εβδομάδα, χρόνος πουείναι αρκετός για να μας δώσει όλα τα οφέλη της άσκησης στο καρδιαγγειακό – και όχι μόνο – σύστημα. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό είναι κάτι πολύ ωραίο , όμως θα πρέπει να γίνεται με σωστή επίβλεψη, υπευθυνότητα και τακτικό έλεγχο από τους ειδικούς.

Το 75% περίπου της συνολικής χοληστερίνης παράγεται στον ανθρώπινο οργανισμό ενώ το υπόλοιπο προσλαμβάνεται από τις τροφές.

Αφού η χοληστερίνη είναι μία σημαντική ουσία για την υγεία μας, γιατί τότε λέμε ότι είναι βλαβερή και πρέπει να την αντιμετωπίσουμε είτε διαιτητικά είτε με φαρμακευτική αγωγή;

Αυτό συμβαίνει γιατί όταν υπάρχει αυξημένη ποσότητα λιπιδίων – λιπαρών οξέων (χοληστερίνης, τριγλυκεριδίων κλπ) μέσα στον οργανισμό μας τότε αυτά αρχίζουν να συσσωρεύονται στις αρτηρίες του σώματος μας δημιουργώντας στην αρχή μια αύξηση του πάχους του χιτώνα των αρτηριών και στη συνεχεία τη δημιουργία αθηρωματικων πλακών. Όταν οι αθηρωματικές πλάκες αυξηθούν σε μέγεθος σε μια σταδιακή και χρονια διαδικασία που λέγεται αθηρωμάτωση ή αθηροσκλήρωση, τότε μπορεί να προκαλέσουν καρδιαγγειακά επεισόδια όπως πχ καρδιακή προσβολή-έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο εάν η αθηρωμάτωση βρίσκεται στις αρτηρίες του εγκεφάλου και τις καρωτίδες.

Έτσι όσο αναγκαία είναι η χοληστερίνη όταν βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, τόσο επιζήμια γίνεται όταν αυξηθεί.

Υπάρχουν δύο τύποι χοληστερόλης: η LDL ή χαμηλής πυκνότητας (low density lipoprotein) και η HDL υψηλής πυκνότητας (high density lipoprotein).

Η LDL χοληστερίνη που συχνά αναφέρεται ως «κακή» χοληστερόλη είναι αυτή που πρέπει να μεριμνούμε και να διατηρούμε σε χαμηλά επίπεδα γιατί τα μόρια της LDL χοληστερίνης καταλήγουν στην περιφέρεια και στα τοιχώματα των αρτηριών ζωτικών οργάνων και δημιουργούν αθηρωματικές πλάκες. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες οδηγίες της Ελληνικής Εταιρείας Αθηροσκλήρωσης, η LDL χοληστερόλη σε υγιείς ενήλικες δεν θα πρέπει να ξεπερνάει ιδανικά τα 115 mg/dL. Όμως, σε άτομα που έχουν υποστεί ήδη ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο, τα πιο πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι όσο πιο χαμηλά είναι τα επίπεδα της «κακής» LDL χοληστερόλης, τόσο μικρότερος είναι και ο καρδιαγγειακός κίνδυνος άρα ακόμη λιγότερα τα εμφράγματα και ταεγκεφαλικά επεισόδια.

Η μείωση των επιπέδων της ολικής και LDL χοληστερόλης με την κατάλληλη δίαιτα και τα φάρμακα περιορίζει την εξέλιξη της στεφανιαίας νόσου και μειώνει τα καρδιαγγειακά επεισόδια και τους θανάτους.

Υπολογίζεται ότι μείωση της χοληστερόλης του ορού κατά 10% συνοδεύεται από μείωση της στεφανιαίας θνησιμότητας κατά 20%.

Η HDL χοληστερίνη λέγεται καλή χοληστερίνη γιατί απομακρύνει τα μόρια της χοληστερίνης από την περιφέρεια και τα τοιχώματα των αρτηριών και τα επαναφέρει στο ήπαρ για να αποβληθούν. Η διαδικασία αυτή μεταφοράς της χοληστερόλης από τους περιφερικούς ιστούς στο ήπαρ με τη μεσολάβηση της HDL ονομάζεται «αντίστροφη μεταφορά χοληστερόλης». Οσο πιο υψηλή είναι η HDLχοληστερινη τόσο μικρότερος είναι ο καρδιαγγειακός κίνδυνος και η πιθανότητα ενός οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Εαν τα επίπεδα της HDLχοληστερινης είναι χαμηλά τότε η διακοπή του καπνίσματος, η άσκηση, η υγιενη διατροφή άλλα και φαρμακευτική αγωγή μπορεί να βελτιώσουν και να αυξήσουν τα επίπεδα της καλής χοληστερίνης. Σύμφωνα με διάφορες μελέτες αύξηση της HDL κατά μια ποσοστιαία μονάδα τότε έχουμε μείωση του κινδύνου 3%

Τα Tριγλυκερίδια αποτελούν τη σπουδαιότερη ενεργειακή πηγή του οργανισμού. Πρόσφατες μεταναλύσεις έδειξαν ότι τα τριγλυκερίδια αποτελούν ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη στεφανιαίας νόσου. Η αύξηση των τριγλυκεριδίων συνοδεύεται, τις περισσότερες φορές, από μείωση της HDL χοληστερόλης, ενώ η μείωση των τριγλυκεριδίων αυξάνει, συν τοις άλλοις, και την HDL χοληστερόλη. Επειδή η αύξηση της ΗDL ασκεί προστατευτική δράση επί της στεφανιαίας νόσου, επομένως είναι ένας επιπλέον λόγος για τη θεραπεία της υπερτριγλυκεριδαιμίας.

Επίπεδα τριγλυκεριδιών <150 mg/dl θεωρούνται φυσιολογικά, επίπεδα 150-200 mg/dl οριακά αυξημένα, επίπεδα 200-499 mg/dl αυξημένα, ενώ τα επίπεδα ≥ 500 mg/dl πολύ αυξημένα.

Αύξηση των λιπιδιων του πλάσματος μπορεί να προκληθεί από ένα μεγάλο αριθμό συγγενών και επίκτητων παθήσεων. Το πρώτο βήμα στη διαγνωστική προσέγγιση των υπερλιπιδαιμιών είναι ο διαχωρισμός μεταξύ πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς υπερλιπιδαιμίας. Τα συνηθέστερα αίτια δευτεροπαθούς υπερλιπιδαιμίας αποτελούν ο σακχαρώδης διαβήτης, ο υποθυρεοειδισμός, το νεφρωσικό σύνδρομο, η αιμοκάθαρση (τεχνητός νεφρός), η μεταμόσχευση νεφρού, η απόφραξη χοληδόχου πόρου, φάρμακα όπως τα διουρητικά, τα κορτικοειδή, τα οιστρογόνα, κ.ά. Από τις περιπτώσεις πρωτοπαθούς υπερλιπιδαιμίας στο 50% περίπου αναγνωρίζεται ένα γενετικό υπόστρωμα, ενώ στο υπόλοιπο 50% προεξάρχουν οι παράγοντες διατροφής.

Οι προληπτικές εξετάσεις για τη μέτρηση της χοληστερόλης λόγω της μεγάλης σπουδαιότητας που έχει πρέπει να γίνεται από την παιδική ηλικία και να επαναλαμβάνεται σύμφωνα και με το ιατρικό ιστορικό μας και τις συμβουλές του γιατρού μας.