Η εκτίμηση της συστολικής λειτουργίας της αριστερής κοιλίας και ιδιαίτερα ο προσδιορισμος του αριθμού των  ακινητικών και υποκινητικών τμημάτων αποτελεί σημαντικό δείκτη τόσο για τη σοβαρότητα όσο και για την πρόγνωση της στεφανιαίας νόσου. Τα σύγχρονα μηχανήματα υπερηχοκαρδιογραφίας με την υψηλή διακριτική τους ικανότητα παρέχουν τη δυνατότητα ανίχνευσης της τμηματικής κινητικότητας και των αλλαγών στη λειτουργία της αριστερής κοιλίας τόσο σε οξείες καταστάσεις όπως πχ σε οξύ θωρακικό πόνο όσο και στη χρόνια στεφανιαία νόσο. Eπίσης η ανίχνευση της ύπαρξης ισχαιμίας ή βιωσιμότητας του μυοκαρδίου αποτελούν σημαντικές κλινικές και προγνωστικές πληροφορίες και η χρήση της δυναμικής υπερηχοκαρδιογραφίας έχει βοηθήσει πάρα πολύ στην επίτευξη αυτού του στόχου.

Τι ειναι η Υπερηχοκαρδιογραφία φόρτισης(stress echo);

Η υπερηχοκαρδιογραφία φόρτισης είναι μία μέθοδος που στηρίζεται στο γεγονός ότι η πρόκληση ισχαιμίας δημιουργεί διαταραχές της τμηματικής συσπαστικότητας του μυοκαρδίου που ανιχνεύονται με το υπερηχοκαρδιογράφημα. Οι διαταραχές της συσπαστικότητας του μυοκαρδίου προηγούνται των ηλεκτροκαρδιογραφικών μεταβολών (π.χ. της κατάσπασης ή της ανάσπασης του τμήματος ST).

Η υπερηχοκαρδιογραφία φόρτισης, δηλαδή η πρόκληση ισχαιμίας και η διάγνωσή της με το υπερηχοκαρδιογράφημα, μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους όπως:

1. Άσκηση σε κυλιόμενο τάπητα, με λήψη υπερηχοκαρδιογραφήματος πριν και αμέσως μετά την κόπωση.
2. Άσκηση σε εργομετρικό ποδήλατο με ταυτόχρονη λήψη υπερηχοκαρδιογραφήματος.
3. Χορήγηση φαρμακευτικών ουσιών  με ταυτόχρονη λήψη υπερηχοκαρδιογραφήματος.

H χρησιμοποίηση των φαρμακευτικών παραγόντων που προκαλούν τεχνική κόπωση στην καρδιά (δοβουταμίνη), η χρήση αγγειοδιασταλτικών ουσιών (όπως αδενοσινη, δυπιρυδαμόλη) γίνεται σε ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών που δεν μπορούν για διάφορους λόγους να αντεπεξέλθουν στη φυσική άσκηση.

Η μέθοδος χρησιμοποιείται κυρίως για την ανάδειξη ισχαιμίας σε ασθενείς με υποψία στεφανιαίας νόσου, όπως και βιωσιμότητας του μυοκαρδίου σε ασθενείς με γνωστή στεφανιαία νόσο. Το πλεονέκτημα της μεθόδου είναι ότι έχει υψηλή διαγνωστική και προγνωστική ικανότητα και σε αντίθεση με το σπισθηρογράφημα του μυοκαρδίου  δεν έχει καθόλου ακτινοβολία.

Η Δυναμική Υπερηχοκαρδιογραφία αντίθεσης

Σε αρκετούς ασθενείς η διακριτική ικανότητα όλων των τοιχωμάτων της αριστερής κοιλίας και κυρίως των πλαγίων,πρόσθιων και κορυφαίων τμημάτων παραμένει ένα πρόβλημα κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας. Σήμερα μετά από πολλά χρόνια ερευνών και μελέτης η ανακάλυψη νέων τεχνικών όπως των αρμονικών συχνοτήτων και η χρήση σκιαγραφικών ουσιών έχουν προσφέρει βελτιωμένη απεικόνιση των ενδοκαρδιακών ορίων της αριστερής κοιλίας (LVO) και ο μη επεμβατικός προσδιορισμός της αιμάτωσης του μυοκαρδίου με την χρήση ενδοφλέβιων παραγόντων αντίθεσης έχει γίνει μια κλινική πραγματικότητα. Η χρήση της δυναμικής υπερηχοκαρδιογραφιας αντίθεσης με τη χρησιμοποίηση παραγόντων αντίθεσης αποτελεί μία πολύ καλή λύση του παραπάνω προβλήματος.

Η υπερηχοκαρδιογραφία αντίθεσης γίνεται με έγχυση στην κυκλοφορία μικροφυσαλίδων που ανακλούν τους υπερήχους διαφορετικά από τα καρδιαγγειακά ανατομικά μόρια.

Οι ενδείξεις για τη χρήση της Δυναμική Υπερηχοκαρδιογραφία αντίθεσης είναι όταν δύο ή περισσότερα διαδοχικά τμήματα του ενδοκαρδίου της αριστερής κοιλίας δεν είναι καλά ορατά, προκειμένου να γίνει η διαγνωστική αξιολόγηση της τμηματικής κίνησης κατά τη διάρκεια της ηρεμίας και της ασκησης

Στο μέγιστο ποσοστό (90-95%) δεν είναι δυνατόν να εντοπισθεί κάποια αιτία που να προκαλεί την αρτηριακή υπέρταση αν και κάποιοι παράγοντες όπως η αυξημένη κατανάλωση αλατιού,η γενετική προδιάθεση με οικογενειακό ιστορικό ΑΥ, οι διαταραχές της αποβολής νατρίου στους νεφρούς, η υπερδραστηριότητα του συμπαθητικού συστήματος, η αντίσταση στην ινσουλίνη, η παχυσαρκία κλπ., θεωρείται ότι συμβάλλουν στην εμφάνιση της. Σε ένα μικρό ποσοστό ιδιαίτερα στις νεαρότερες ηλικίες, κάτω από τα 45 χρόνια, μπορεί να εντοπισθούν ειδικές αιτίες (Στένωση νεφρικών αρτηριών, νεφροπάθειες, όγκοι επινεφριδίων, στένωση ισθμού αορτής, υπέρταση της εγκυμοσύνης).

Η Αρτηριακή Υπέρταση προκαλεί στην καρδιά μία σειρά δομικών και λειτουργικών προσαρμοστικών μεταβολών που αφορούν κυρίως την αριστερά κοιλία, τον αριστερό κόλπο, την αορτή και την στεφανιαία κυκλοφορία.
Η Αρτηριακή Υπέρταση προκαλεί μυοκαρδιακή ισχαιμία. Επιταχύνει την αθηροσκληρυντική διεργασία των στεφανιαίων αρτηριών προκαλώντας οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και έκπτωση της συστολικής λειτουργίας της αριστεράς κοιλίας.
Επίσης η Αρτηριακή Υπέρταση αποτελεί την δεύτερη αιτία καρδιακής ανεπάρκειας μετά την στεφανιαία νόσο μαζί με την προχωρημένη ηλικία, την υπερλιπιδαιμία και τον Σακχαρωδη Διαβήτη είναι οι κύριοι παράγοντες που ευθύνονται για τα εμβολικά Αγγειακά Εγκεφαλικά Επεισόδια, τις διαταραχές μνήμης, την αγγειακή άνοια ως συνέπεια της χρόνιας υποάρδευσης της λευκής ουσίας λόγω βλαβών στις μικρές εν των βάθει αρτηρίες του εγκεφάλου και την πρόκλησης τελικού σταδίου Νεφρικής Ανεπάρκειας.

Βέβαια δεν πρέπει να σκεφθούμε ότι όλα αυτά προκαλούνται από μία μέτρηση υψηλής τιμής, χρειάζεται χρόνος αρκετός (χρόνια) αρρύθμιστης υψηλής πίεσης.

Η μέτρηση της Αρτηριακής Πίεσης μπορεί να γίνει από τον γιατρό ή την νοσηλεύτρια στο ιατρείο ή το νοσοκομείο ή από τον ίδιο τον ασθενή ή συγγενικό του πρόσωπο στο σπίτι μετά από κατάλληλη εκπαίδευση ή τέλος με ηλεκτρονική συσκευή 24ωρης καταγραφής.
Η Αρτηριακή Πίεση χαρακτηρίζεται από μεγάλη μεταβλητότητα τόσο κατά την διάρκεια της ημέρας, όσο και μεταξύ ημερών, μηνών και εποχών. Για τον λόγο αυτό στην πλειονότητα των περιπτώσεων η διάγνωση της Αρτηριακής Υπέρτασης πρέπει να βασίζεται σε τουλάχιστον 2 μετρήσεις της Αρτηριακής Πίεσης στο ιατρείο σε 2 με 3 επισκέψεις ή στο σπίτι με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις. Το πιεσόμετρο είναι το μέσον με το οποίο θα θέσουμε τη διάγνωση καθώς δεν υπάρχουν συμπτώματα στη μεγάλη πλειοψηφία των ασθενών που θα μας κάνουν να υποπτευτούμε την πάθηση. Σήμερα διαθέτουμε και συστήματα μέτρησης κατά τη διάρκεια όλου του 24ώρου (Holter πιέσεως) που μας βοηθούν στην ακριβέστερη διάγνωση.
Όσο αφορά τον τύπο του σφυγμομανομέτρου μπορεί να γίνει είτε με υδραργυρικό είτε με ηλεκτρονικά τα οποία όμως πρέπει να είναι πιστοποιημένα σύμφωνα με τυποποιημένα πρωτόκολλα και περιοδικά πρέπει να ελέγχονται για την ακρίβειά τους.

Η πλειοψηφία των υπερτασικών ασθενών παρουσιάζουν, πέραν της αυξημένης Αρτηριακής Πίεσης, και άλλους παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Υπολογίζεται ότι στο σύνολο των υπερτασικών, 30% είναι καπνιστές, 15-20% είναι διαβητικοί, 50-60% είναι υπερλιπιδαιμικοί, και 30% παχύσαρκοι. Επιπλέον, οι υπερτασικοί ασθενείς με μεταβολικό σύνδρομο βρίσκονται σε κατηγορία υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου. Στην περίπτωση αυτή, ο συνολικός καρδιαγγειακός κίνδυνος του υπερτασικού ατόμου είναι πολύ μεγαλύτερος από την άθροιση του κινδύνου που συνεπάγεται κάθε ένας παράγοντας χωριστά. Για το λόγο αυτό πρέπει οι υπερτασικοί ασθενείς να λαμβάνουν εκτός της αντιυπερτασικής θεραπείας και θεραπεία για τους άλλους παράγοντες κινδύνου.

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η αντιυπερτασική θεραπεία οδηγεί σε σημαντική μείωση της καρδιαγγειακής θνησιμότητας και νοσηρότητας, και ότι το όφελος της θεραπείας είναι το ίδιο σε άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών συμπεριλαμβάνοντας και τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίες με μεμονωμένη συστολική υπέρταση. Ειδικότερα η αντιυπερτασική θεραπεία συνδέεται με μεγάλη μείωση των Αγγειακών Εγκεφαλικών Επεισοδίων (περίπου 30-40%) ενώ τα στεφανιαία σύνδρομα μειώνονται σε μικρότερο βαθμό (20%) σημαντικά μειώνεται η επίπτωση της καρδιακής ανεπάρκειας. Οι αποδείξεις για τα οφέλη της αντιυπερτασικής αγωγής προέρχονται κατά βάση από μεγάλες τυχαιοποιημένες μελέτες.
Τα υγιεινοδιαιτητικά μέτρα τα οποία ευρέως θεωρούνται ότι μειώνουν την ΑΠ και τον καρδιαγγειακό κίνδυνο είναι:

• Διακοπή καπνίσματος
• Μείωση σωματικού βάρους.
• Περιορισμός της υπέρμετρης κατανάλωσης αλκοόλ
• Φυσική άσκηση
• Μείωση του προσλαμβανόμενου άλατος
• Αύξηση της κατανάλωσης φρούτων και λαχανικών και μείωση του κεκορεσμένου και συνολικού λίπους

Έχει διαπιστωθεί από μελέτες ότι το 50% των καπνιστών θα χάσει τη ζωή του από το κάπνισμα. Επειδή οι συνέπειες από το κάπνισμα δεν είναι άμεσες αλλά οδηγούν στο αποτέλεσμα καθυστερημένα μετά από σταδιακή φθορά δεν γίνεται άμεσα κατανοητός ο κίνδυνος. Η αλήθεια είναι όμως ότι κάθε χρόνο στην Ελλάδα 20.000 καπνιστές χάνουν τη ζωή τους από το κάπνισμα και ο αριθμός αυτός είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό που προκύπτει αν προσθέσουμε όλες μαζί τις υπόλοιπες αφύσικες αιτίες θανάτου (δολοφονίες, αυτοκτονίες, ατυχήματα, ναρκωτικά).

Οι βλαπτικές επιπτώσεις του καπνίσματος στον άνθρωπο είναι ήδη γνωστές από πολλές μελέτες. Το κάπνισμα είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου στεφανιαίας νοσου, περιφερικής αρτηριοπάθειας, αιφνιδίου θανάτου, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και ανευρύσματος αορτής

Ακόμη, έχει ενοχοποιηθεί για την παθογένεια της Αρτηριακής υπέρτασης, τη Χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και το πνευμονικό εμφύσημα.

Για Καρκίνους με το όργανο που έχει τη μεγαλύτερη επιβάρυνση να είναι οι πνεύμονες

Επηρεαζει την Όσφρηση ,τη γεύση, το δέρμα τα μαλλιά και τα δόντια

Επηρεαζει το Σεξ και γονιμότητα

Προκαλεί Ελάττωση μνήμης καθωςμελέτες έδειξαν ότι η μνήμη των καπνιστών είναι μειονεκτική σε σχέση με τους μη καπνιστές•

Όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το κάπνισμα προκαλεί 4.000.000 θανάτους το χρόνο και αναμένεται ότι το 2020 ο αριθμός αυτός θα ανέλθει σε 10.000.000 ετησίως.

Το κάπνισμα διπλασιάζει τον κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου και τριπλασιάζει τον κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου. Σε συνδυασμό με κάποιον άλλο παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου (π.χ. δυσλιπιδαιμία), 20πλασιάζει τον κίνδυνο θανάτου ή εμφράγματος του μυοκαρδίου. Στους βαρείς καπνιστές σε σχέση με τους μη καπνιστές, ο κίνδυνος θανατηφόρου καρδιαγγειακού συμβάματος αυξάνει 5,5 φορές.

Ο κίνδυνος είναι ανάλογος τόσο του αριθμού των τσιγάρων που καταναλίσκονται όσο και της διάρκειας του καπνίσματος.

Αναδρομικές μελέτες έδειξαν ότι μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου ο κίνδυνος επανεμφράγματος ή θανάτου στους καπνιστές αυξάνει από 22% – 47%, ενώ μετά από εγχείρηση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης ο κίνδυνος διπλασιάζεται.

Παθητικό κάπνισμα

Η έκθεση σε περιβάλλον με καπνό αυξάνει τον κίνδυνο για εκδήλωση οξέων στεφανιαίων συνδρόμων, ιδιαίτερα όταν συνυπάρχουν και άλλοι παράγοντες κινδύνου. Στους μη καπνιστές που εκτίθενται σε καπνό τσιγάρων ο σχετικός κίνδυνος για στεφανιαία νόσο είναι 1,25 φορές μεγαλύτερος σε σχέση με τους μη καπνιστές που δεν εκτίθενται στις βλαπτικές ουσίες του καπνού. Ακόμα και 30 λεπτά παθητικού καπνίσματος στον μη καπνιστή, βρέθηκε ότι είναι αρκετά για να μειωθεί σημαντικά η στεφανιαία ροή και να επιδράσει δυσμενώς στη στεφανιαία κυκλοφορία.

Η διακοπή του καπνίσματος είναι από τις πιο αποτελεσματικές παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να υλοποιηθούν στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης προσπάθειας πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης.Οι διαθέσιμες και αποτελεσματικές παρεμβάσεις μπορεί να είναι μη φαρμακευτικές ή φαρμακευτικές.

Στις μη φαρμακευτικές υπάγονται η ιατρική συμβουλευτική υποστήριξη, η θεραπεία συμπεριφοράς και η αναζήτηση μεθόδων υποκατάστασης της ικανοποίησης που προσφέρει στον άρρωστο το κάπνισμα ενός τσιγάρου. Από την πλευρά του ασθενή απαιτούνται ισχυρή θέληση και αποφασιστικότητα.

Σημερα τα ανεπτυγμένα κράτη στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική έχουν πάρει δραστικά μέτρα για τον περιορισμό του. Πολλά κράτη έχουν απαγορεύσει το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους και το επιτρέπουν μόνο σε ειδικούς απομονωμένους χώρους με ειδική σήμανση. Σχετική απαγόρευση υπάρχει και στην Ελλάδα .

Τα οφελη από τη διακοπή του καπνισματος ειναι μεγαλα καθως ο κίνδυνος για τους πρώην καπνιστές πλησιάζει εκείνον των ατόμων που ουδέποτε κάπνισαν εντός 3-4 ετών, ενώ υπολογίζεται ότι μετά από 10 έτη η συνολική καρδιαγγειακή θνησιμότητα προσεγγίζει εκείνη των μη καπνιστών.

Μία από τις επιπτώσεις των βλαβών στα αγγεία είναι και η στυτική δυσλειτουργία οργανικής αιτιολογίας.

Ως στυτική δυσλειτουργία (erectile dysfunction, ED ) ορίζεται η συχνή ή μόνιμη αδυναμία επίτευξης και διατήρησης στύσης επαρκούς για ικανοποιητική σεξουαλική επαφή. Πρόκειται για τη συχνότερη διαταραχή της σεξουαλικής ζωής και ο επιπολασμός της αυξάνει με τη πρόοδο της ηλικίας.

Το 1994 δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα της πρώτης μεγάλης επιδημιολογικής έρευνας της στυτικής δυσλειτουργίας, της MMAS (Massachusetts Male Aging Study). Σύμφωνα με αυτή το 52% των ανδρών ηλικίας 40-70 ετών παρουσίαζε κάποιου βαθμού στυτική δυσλειτουργία. Επιπλέον για πρώτη φορά έγινε συσχέτιση της διαταραχής του στυτικού μηχανισμού με άλλες παθήσεις όπως η υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, η στεφανιαία νόσος, οι υπερλιπιδαιμίες, αλλά και με καθημερινές συνήθειες όπως το κάπνισμα, η λήψη φαρμάκων, η φυσική άσκηση, τα συνοδά νοσήματα και τις χειρουργικές επεμβάσεις της ελάσσονος πυέλου. Τις τελευταίες δεκαετίες φάνηκε ότι ενώ τα ψυχικά αίτια είναι συνήθη σε νεαρά άτομα με περιστασιακή στυτική δυσλειτουργία, σε μεγαλύτερα άτομα πρωτεύοντα ρόλο κατέχουν οργανικές διαταραχές, με συχνότερες την αθηρωμάτωση και τη δυσλειτουργία του ενδοθηλίου.

Η στυτική δυσλειτουργία είναι μία συχνή πάθηση κυρίως σε άνδρες ηλικίας μεγαλύτερης από 40 ετών, όπου υπάρχει σε διαφορετικό βαθμό βαρύτητας. Η συχνότητα της αυξάνεται με την ηλικία και μαζί με τη στεφανιαία νόσο μοιράζονται τους ίδιους παράγοντες κινδύνου όπως την υπερλιπιδαιμία ,την αρτηριακή υπέρταση, την αντίσταση στην ινσουλίνη και το σακχαρώδη διαβήτη, το κάπνισμα ,την παχυσαρκία, το μεταβολικό σύνδρομο, την καθιστική ζωή και την κατάθλιψη. Λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, οι ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία αναμένεται να έχουν διπλασιασθεί έως το 2025.

Οι παθήσεις του καρδιαγγειακού συστήματος και η στυτική δυσλειτουργία έχουν κοινό παθοφυσιολογικό υπόστρωμα τόσο στην αιτιολογία όσο και στην εξελιξή τους. Eνας μεγάλος αριθμός μελετών έχει δείξει ότι η στυτική δυσλειτουργία είναι πιο συχνή στους άνδρες με εγκατεστημένη καρδιοαγγειακή νόσο, συνυπάρχει με σιωπηλή στεφανιαία νόσο και είναι ένας ανεξάρτητος παράγοντας για μελλοντικά καρδιαγγειακά συμβάματα τόσο σε άνδρες με εγκατεστημένη νόσο όσο και σε άνδρες με μη γνωστή καρδιοαγγειακή νόσο.

Σε μία άλλη ομάδα ασθενών η στυτική δυσλειτουργία προηγείται της Στεφανιαίας Νόσου και του Αγγειακού Εγκεφαλικού Επεισοδίου και της περιφερικής αρτηριοπάθειας για μία σημαντική χρονική περίοδο που κυμαίνεται από δύο έως πέντε χρόνια ( μέσο όρο περίπου τα τρία χρόνια)

Η στύση του πέους είναι κατά ένα μεγάλο μέρος μία αγγειακής φύσεως διαδικασία και το ενδοθήλιο των πεικών αγγείων όσο και οι λείες μυικές ίνες είναι πολύ ευαίσθητες σε δομικές και λειτουργικές μεταβολές. Πρόσφατα δεδομένα υποστηρίζουν ένα συνδυασμό αλληλεπίδρασης μεταξύ δυσλειτουργίας του ενδοθηλίου, υποκιλινικής φλεγμονής και ανεπάρκειας ανδρογόνων . Η σχέση εξάρτησης μεταξύ της στυτικής δυσλειτουργίας και της στεφανιαίας νόσου σε κλινικό επίπεδο υποστηρίζεται από τη θεωρία του μηχανισμού του μεγέθους των αρτηριών που υποθετικά εξηγεί γιατί η στυτική δυσλειτουργία προηγείται της Στεφανιαίας νόσου. Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση για ένα δεδομένο αθηρωματικό φορτίο οι μικρότερες αρτηρίες του πέους αποφράσσονται σε μεγαλύτερο βαθμό και νωρίτερα σε σχέση με τις μεγαλύτερου μεγέθους στεφανιαίες αρτηρίες. Κατά αυτόν τον τρόπο η στυτική δυσλειτουργία προηγείται χρονικά της εμφάνισης στεφανιαίας νόσου αρχικά και στη συνέχεια των αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων και της περιφερικής αγγειοπάθειας ( μεγαλύτερο μέγεθος αγγείων).

Λόγω της μεγάλης συσχέτισης της στυτικής δυσλειτουργίας με τη στεφανιαία νόσο άτομα που πάσχουν από στυτική δυσλειτουργία πρέπει να συμβουλεύονται ιατρούς της ειδικότητας του ουρολόγου και καρδιολόγου και να υπάρχει μία συνεργασία μεταξύ των δυο αυτών ειδικοτήτων ώστε να αποφευχθούν συμβαματα όπως είναι το έμφραγμα, η καρδιακή ανακοπή και άλλα μείζονα καρδιαγγειακά επεισόδια.

—————————————————

Επίσης η άσκηση βοηθά να μειωθεί η Αρτηριακή πίεση

Αυξάνει την καλή χοληστερίνη (HDL)

Βοηθά στην απώλεια βάρους που αυξάνει ακόμη περισσότερο την HDL χοληστερόλη

Βοηθά στη ρύθμιση του Σακχάρου

Βοηθά στην ανάπτυξη παράπλευρης κυκλοφορίας κυρίως στα άτομα που πάσχουν από αγγειοπάθεια των κάτω άκρων.

Έχει αντιαρρυθμική δράση

Έχει αντιθρομβωτική δράση

Βελτιώνει την φυσική και την ψυχική κατάσταση του οργανισμού

Τελος η άσκηση προάγει τη μακροζωία, καθυστερεί της έναρξη της άνοιας , μειώνει τον κίνδυνο ορισμένων κακοηθειών, ενώ δρα και ως αντικαταθλιπτικό. Τα οφέλη αυτά έχουν δειχθεί σε μελέτες με ήπια- το πολύ μέτρια- άσκηση. Οι αθλητές ασκούνται σε επίπεδα πολύ μεγαλύτερα των συνιστώμενων και πλησιάζουν – αν όχι ξεπερνούν πολλές φορές – τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Η φυσιολογική προσαρμογή της καρδιάς στις αυξημένες απαιτήσεις της άσκησης περιλαμβάνει γενικά αύξηση των διαστάσεων και της μάζας της κατά 10-20%. Η χρόνια ενασχόληση με τον αθλητισμό επιφέρει ορισμένες μεταβολές στην καρδιά που περιγράφονται ως ‘αθλητική καρδιά’. Οι μεταβολές αυτές περιλαμβάνουν ελάττωση της καρδιακής συχνότητας, υπερτροφία (πάχυνση) των τοιχωμάτων της αριστερής κοιλίας ή και διάταση της. Με τη διακοπή του αθλητισμού οι προσαρμοστικές μεταβολές της καρδιάς υποχωρούν, όχι όμως σε όλους. Μερικές φορές μπορεί να εγερθεί το ερώτημα αν τα ευρήματα οφείλονται σε αθλητική καρδιά ή σε ένα είδος μυοκαρδιοπαθειας που ονομάζεται υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια.

Κάποιες αρρυθμίες – αθώες ή και επικίνδυνες – μπορεί να εκλυθούν κατά τη διάρκεια της έντονης σωματικής καταπόνησης. Η χρήση , τέλος, από τους αθλητές διαφόρων “απαγορευμένων” και μη ουσιών για αύξηση μυικού όγκου και αντοχής μπορεί να επιφέρει σοβαρές – ακόμη και μη αναστρέψιμες – βλάβες στο μυοκάρδιο.

Το αρχαίο ρητό ” παν μέτρον άριστον” λοιπόν ισχύει και για την άσκηση.

Ο ιδανικός χρόνος άσκησης είναι 30-45′ αεροβικής άσκησης (γρήγορο περπάτημα – τρέξιμο – κολύμπι) 5-7 φορές την εβδομάδα, χρόνος πουείναι αρκετός για να μας δώσει όλα τα οφέλη της άσκησης στο καρδιαγγειακό – και όχι μόνο – σύστημα. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό είναι κάτι πολύ ωραίο , όμως θα πρέπει να γίνεται με σωστή επίβλεψη, υπευθυνότητα και τακτικό έλεγχο από τους ειδικούς.

Το 75% περίπου της συνολικής χοληστερίνης παράγεται στον ανθρώπινο οργανισμό ενώ το υπόλοιπο προσλαμβάνεται από τις τροφές.

Αφού η χοληστερίνη είναι μία σημαντική ουσία για την υγεία μας, γιατί τότε λέμε ότι είναι βλαβερή και πρέπει να την αντιμετωπίσουμε είτε διαιτητικά είτε με φαρμακευτική αγωγή;

Αυτό συμβαίνει γιατί όταν υπάρχει αυξημένη ποσότητα λιπιδίων – λιπαρών οξέων (χοληστερίνης, τριγλυκεριδίων κλπ) μέσα στον οργανισμό μας τότε αυτά αρχίζουν να συσσωρεύονται στις αρτηρίες του σώματος μας δημιουργώντας στην αρχή μια αύξηση του πάχους του χιτώνα των αρτηριών και στη συνεχεία τη δημιουργία αθηρωματικων πλακών. Όταν οι αθηρωματικές πλάκες αυξηθούν σε μέγεθος σε μια σταδιακή και χρονια διαδικασία που λέγεται αθηρωμάτωση ή αθηροσκλήρωση, τότε μπορεί να προκαλέσουν καρδιαγγειακά επεισόδια όπως πχ καρδιακή προσβολή-έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο εάν η αθηρωμάτωση βρίσκεται στις αρτηρίες του εγκεφάλου και τις καρωτίδες.

Έτσι όσο αναγκαία είναι η χοληστερίνη όταν βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, τόσο επιζήμια γίνεται όταν αυξηθεί.

Υπάρχουν δύο τύποι χοληστερόλης: η LDL ή χαμηλής πυκνότητας (low density lipoprotein) και η HDL υψηλής πυκνότητας (high density lipoprotein).

Η LDL χοληστερίνη που συχνά αναφέρεται ως «κακή» χοληστερόλη είναι αυτή που πρέπει να μεριμνούμε και να διατηρούμε σε χαμηλά επίπεδα γιατί τα μόρια της LDL χοληστερίνης καταλήγουν στην περιφέρεια και στα τοιχώματα των αρτηριών ζωτικών οργάνων και δημιουργούν αθηρωματικές πλάκες. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες οδηγίες της Ελληνικής Εταιρείας Αθηροσκλήρωσης, η LDL χοληστερόλη σε υγιείς ενήλικες δεν θα πρέπει να ξεπερνάει ιδανικά τα 115 mg/dL. Όμως, σε άτομα που έχουν υποστεί ήδη ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο, τα πιο πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι όσο πιο χαμηλά είναι τα επίπεδα της «κακής» LDL χοληστερόλης, τόσο μικρότερος είναι και ο καρδιαγγειακός κίνδυνος άρα ακόμη λιγότερα τα εμφράγματα και ταεγκεφαλικά επεισόδια.

Η μείωση των επιπέδων της ολικής και LDL χοληστερόλης με την κατάλληλη δίαιτα και τα φάρμακα περιορίζει την εξέλιξη της στεφανιαίας νόσου και μειώνει τα καρδιαγγειακά επεισόδια και τους θανάτους.

Υπολογίζεται ότι μείωση της χοληστερόλης του ορού κατά 10% συνοδεύεται από μείωση της στεφανιαίας θνησιμότητας κατά 20%.

Η HDL χοληστερίνη λέγεται καλή χοληστερίνη γιατί απομακρύνει τα μόρια της χοληστερίνης από την περιφέρεια και τα τοιχώματα των αρτηριών και τα επαναφέρει στο ήπαρ για να αποβληθούν. Η διαδικασία αυτή μεταφοράς της χοληστερόλης από τους περιφερικούς ιστούς στο ήπαρ με τη μεσολάβηση της HDL ονομάζεται «αντίστροφη μεταφορά χοληστερόλης». Οσο πιο υψηλή είναι η HDLχοληστερινη τόσο μικρότερος είναι ο καρδιαγγειακός κίνδυνος και η πιθανότητα ενός οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Εαν τα επίπεδα της HDLχοληστερινης είναι χαμηλά τότε η διακοπή του καπνίσματος, η άσκηση, η υγιενη διατροφή άλλα και φαρμακευτική αγωγή μπορεί να βελτιώσουν και να αυξήσουν τα επίπεδα της καλής χοληστερίνης. Σύμφωνα με διάφορες μελέτες αύξηση της HDL κατά μια ποσοστιαία μονάδα τότε έχουμε μείωση του κινδύνου 3%

Τα Tριγλυκερίδια αποτελούν τη σπουδαιότερη ενεργειακή πηγή του οργανισμού. Πρόσφατες μεταναλύσεις έδειξαν ότι τα τριγλυκερίδια αποτελούν ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη στεφανιαίας νόσου. Η αύξηση των τριγλυκεριδίων συνοδεύεται, τις περισσότερες φορές, από μείωση της HDL χοληστερόλης, ενώ η μείωση των τριγλυκεριδίων αυξάνει, συν τοις άλλοις, και την HDL χοληστερόλη. Επειδή η αύξηση της ΗDL ασκεί προστατευτική δράση επί της στεφανιαίας νόσου, επομένως είναι ένας επιπλέον λόγος για τη θεραπεία της υπερτριγλυκεριδαιμίας.

Επίπεδα τριγλυκεριδιών <150 mg/dl θεωρούνται φυσιολογικά, επίπεδα 150-200 mg/dl οριακά αυξημένα, επίπεδα 200-499 mg/dl αυξημένα, ενώ τα επίπεδα ≥ 500 mg/dl πολύ αυξημένα.

Αύξηση των λιπιδιων του πλάσματος μπορεί να προκληθεί από ένα μεγάλο αριθμό συγγενών και επίκτητων παθήσεων. Το πρώτο βήμα στη διαγνωστική προσέγγιση των υπερλιπιδαιμιών είναι ο διαχωρισμός μεταξύ πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς υπερλιπιδαιμίας. Τα συνηθέστερα αίτια δευτεροπαθούς υπερλιπιδαιμίας αποτελούν ο σακχαρώδης διαβήτης, ο υποθυρεοειδισμός, το νεφρωσικό σύνδρομο, η αιμοκάθαρση (τεχνητός νεφρός), η μεταμόσχευση νεφρού, η απόφραξη χοληδόχου πόρου, φάρμακα όπως τα διουρητικά, τα κορτικοειδή, τα οιστρογόνα, κ.ά. Από τις περιπτώσεις πρωτοπαθούς υπερλιπιδαιμίας στο 50% περίπου αναγνωρίζεται ένα γενετικό υπόστρωμα, ενώ στο υπόλοιπο 50% προεξάρχουν οι παράγοντες διατροφής.

Οι προληπτικές εξετάσεις για τη μέτρηση της χοληστερόλης λόγω της μεγάλης σπουδαιότητας που έχει πρέπει να γίνεται από την παιδική ηλικία και να επαναλαμβάνεται σύμφωνα και με το ιατρικό ιστορικό μας και τις συμβουλές του γιατρού μας.